Kara Tren

Hayat çok enteresan,
Hayatın çelmesini yemiş birine el verirsin yetmez,

Yürek verirsin yetmez,

En sonunda ona gülmeyi öğretirsin.
Ama o, sana değil başkasına gülmeyi tercih eder…

Bir bakmışsın ardından kara trene bakanlar kervanına katılmışsındır haberin yoktur.

Aslında her şeyin farkındasındır ama toz konduramazsın,

Milyonda bir ihtimalin hatırına yüreğine tanıştırdığın

İlk gözlerinde kaybolduğun an gibi inanırsın, inanmak istersin,

Tüm gerçekliğin iğrenç akışına inat.

Oysa içinde beslediğin polyannalar en sivrisinden

Değersizlik kazığını geçirmiştir sırtına.
Sende dik yürüdüğünü zannedersin yediğin kazığın acısına inat…


           //fvzbzkrt 161120//

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir