Meçhul Misafir…

Güney Amerikanın Yağmur ormanlarında yetişen ve 1800’lü yıllardan günümüze gelen aşkın rüzgarı ANTORYUM…

———————————————————————

İçimdeki Mechul Seyyahıma...

Gönlüme sormadan girenim Kimsin ?

Ruhuma apansız girenim Necisin ?

Yüreğimin karanlık sokaklarında,

Volta atanım Münker’im misin ?

Yoksa Nekir’im mi?

Söyle bana günahıma günah mı katacaksın ?

Varsa sevabımın kefareti mi olacaksın ?

İçimdeki meçhulüm,

Volta atma yüreğimde!

Benim sokaklarım karanlık,

Benim sokaklarım ıssız ve soğuk.

Sana yol gösterecek yaşam mihmandarı çıkmaz bu sokaklardan.

Çünkü benim sokaklarım kör,

Benim sokaklarım, karanlık.

Çıkmazı çok, çıkılanı olmayan naçar sokaklarım var benim, girme ! Etme.

Git gönlümden, düş düşlerimden,

Ve çık hayallerimden, hülyalarımdan.

Elimdeki kara kalemimin ucundan çıkma.

Dilimin ucundaki sana dair sözlerimden çık.

Başka baharlarda açsın gönlündeki en güzel çiçeklerin.

Ben senin uğruna mecnun hatta Ferhat ya da Kerem bile olabilirim.

Sen huzur dolu, mis kokulu sokakların filize çalan gülü

Güney Amerika’nın yağmur ormanlarından süzülen Antoryum’un kırmızaya çalan nadide çiçeğisin.

Sen benim toprağımda solarsın git.

Bazı insanlar bazı insanlara hediye olsa da git…

//fvzbzkrt04112019//

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d blogcu bunu beğendi: